De afglijding van de Nederlandse regering naar openlijke vijandigheid jegens Israël is recentelijk verder versneld onder de minderheidscoalitie van Rob Jetten, die op 23 februari 2026 werd beëdigd. Wat ooit bekend stond als het "Land van Anne Frank", een natie die had geleerd van haar eigen rol in de Holocaust[1], die van 1967 tot 1990 trouw de belangen van Israël en de joden in de Sovjet-Unie vertegenwoordigde, en tijdens de Jom Kipoeroorlog van 1973 stilletjes cruciale militaire hulp leverde[2], neemt nu het voortouw bij de EU in Brussel om de joodse staat te straffen voor de schijnbare misdaad van joods overleven en soevereiniteit in het joodse thuisland.
Dit is geen beleid. Dit is pathologie.
De Jetten-regeringscoalitie (bestaande uit de linksgeoriënteerde liberale en antireligieuze D66, het christendemocratische CDA en de centrumrechtse conservatief-liberale VVD) heeft nu ook het voortouw genomen bij het doorvoeren van sancties tegen Israël binnen het kader van de Associatieovereenkomst tussen de EU en Israël. Zij heeft zich sterk gemaakt voor maatregelen gericht tegen zogenaamde "gewelddadige kolonisten" en hun "buitensporig geweld", waarbij zij een verhaal napraat dat door een vernietigend rapport uit juni 2025, "False Flags & Real Agendas: 'Settler Violence' — A Modern Blood Libel", van de Israëlische groep Regavim, wordt ontkracht als een verzonnen, door het buitenland gefinancierde lastercampagne.
Deze onbezonnen Nederlandse obsessie met Israël riekt naar duistere motieven, vooral gezien het feit dat Nederland ten onder gaat in een escalerende immigratiecrisis die burgerlijke onrust aanwakkert. Alleen al in het eerste kwartaal van 2026 steeg het aantal asielaanvragen met 33% ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar, waarbij Palestijnse Arabieren met ongeveer 1100 eerste aanvragen de grootste groep vormden, de meest voorkomende nationaliteit voor asiel in januari en februari 2026. Deze toestroom komt bovenop de reeds onder druk staande huisvesting, sociale voorzieningen en sociale cohesie, temidden van herhaalde anti-migratieprotesten die op verschillende plaatsen in Nederland gewelddadig zijn geworden.
Omdat de Jetten-regering er op EU-niveau niet helemaal in geslaagd is de Joodse staat te straffen, heeft zij onlangs aangekondigd dat Nederland eenzijdige sancties zal opleggen: een handelsverbod op producten uit Joodse gemeenschappen in Judea, Samaria, Oost-Jeruzalem en de Golanhoogten. De Jetten-regering verklaarde:
"De uitbreiding van illegale nederzettingen en buitensporig geweld door kolonisten leiden tot een steeds verder verslechterende situatie, waarin een tweestatenoplossing steeds verder buiten bereik raakt." [...] "We willen voorkomen dat de Nederlandse samenleving via onze economische activiteiten bijdraagt aan een onwettige bezetting en het in stand houden van illegale nederzettingen."
Het besluit kan het best worden gelezen als "Kauft nicht bei Juden" ("Koop niet bij Joden"), en de kleine lettertjes verbieden formeel zelfs Nederlandse paspoorthouders die in Israël wonen om handel te drijven met Joden die op de verkeerde plek wonen – althans volgens de Nederlandse regering. [3]
Dit "politieke sentiment" heeft zich snel opgebouwd sinds de gewelddadige ineenstorting van de reeds bestaande "tweestatenoplossing" op 7 oktober 2023, waarbij de haat tegen de Joodse staat en alles waar deze voor staat is uitgezaaid naar bijna elke sector van de Nederlandse samenleving, en zelfs ideologische aartsvijanden heeft verenigd. De Israëlische ambassadeur in Nederland, Zvi Vapni, legde dat moment onlangs vast op X:
"Gisteren is er in het Nederlandse parlement een gevaarlijke coalitie gevormd tussen radicaal-links en antisemitisch extreemrechts om moties tegen Israël aan te nemen. Zonder enig moreel gewetensbezwaar! Beschamend!"
Het masker is af.
De ultieme logica van dit standpunt is het verdrijven van Joden. Door elke Joodse stad, dorp en nederzetting buiten de wapenstilstandslijnen van 1949 als "illegaal" te bestempelen, eist de Nederlandse regering dat meer dan 900.000 Joden worden verdreven uit Judea en Samaria – de bakermat van de Joodse beschaving, waar Abraham wandelde, David regeerde en de profeten spraken – de Golanhoogten, de Oude Stad van Jeruzalem en de aangrenzende Joodse wijken, en bovendien het hooggelegen gebied dat de dichtbevolkte kustvlakte van Israël beschermt tegen aanvallen van de van oudsher oorlogszuchtige buren in het oosten.
Laat dat even tot je doordringen.
Jeruzalem was al duizend jaar de politieke en spirituele hoofdstad van het Joodse volk toen het gebied dat later Nederland zou worden nog een moeras was, bewoond door nomadische en ongeletterde semi-Neanderthalers. De huidige Nederlandse arrogantie is niet louter politiek, maar beschavings- en existentieel – en weerspiegelt wat in het grootste deel van Europa zichtbaar is.
Het steeds vijandiger wordende regeringsbeleid van Nederland is niet uit het niets ontstaan. Het berust op een parlementaire meerderheid die nu structureel anti-Israël is. Links – bestaande uit de Socialistische Partij, Pro (de fusie van GroenLinks en PvdA), de Partij voor de Dieren, de pro-EU-partij Volt en de moslimpartij Denk – heeft sinds 7 oktober 2023 geen enkele gelegenheid voorbij laten gaan om meedogenloos de valse beschuldiging te verspreiden dat de Joodse staat een "apartheidsstaat" is die zich bezighoudt met "massamoord", "opzettelijke uithongering", "genocide" en zelfs "kindermoord". Dit is de tactiek van Goebbels om 'een leugen te herhalen totdat deze omgevingsruis wordt', aangepast voor het Nederlandse parlement (en vele Nederlandse media als gewillige medeplichtigen). Aan de rechterkant van het politieke spectrum is het steeds fascistischer en antisemitischer wordende Forum voor Democratie(FVD) op dezelfde demoniseringstrein gesprongen. In april 2026 heeft deze onheilige alliantie, zoals ambassadeur Vapni opmerkte, zonder morele aarzeling moties tegen Israël aangenomen.
De Nederlandse pro-Israëlpartijen – de PVV van Geert Wilders, BBB, JA21, de ChristenUnie en de christelijk-zionistische SGP – werden opzettelijk uitgesloten van de regeringscoalitie. [4]
De minderheidsregering van Jetten regeert daarom met parlementaire levensondersteuning van juist die partijen die Israël verachten.[5]
De VVD, ooit nominaal pro-Israël, heeft bewezen een amorele, cynische machtsmakelaar te zijn die bereid is de Joodse staat op te offeren voor coalitierekeningen. Het resultaat is gegarandeerd: een anti-Israëlische parlementaire meerderheid die de agenda van de regering klakkeloos goedkeurt.
De D66-partij, de grootste in het parlement en de ware motor van deze regering, heeft zich al lang gespecialiseerd in Israël-haat, vermomd als "mensenrechten." Haar prominente figuren hebben naadloos de overstap gemaakt tussen het parlement, ministeries en anti-Israëlische ngo's. Sjoerd Sjoerdsma, nu minister van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, is een typisch voorbeeld van dit type: een gepolijste voormalige diplomaat die werkzaam was bij de Nederlandse vertegenwoordiging bij de PLO/PA in Ramallah, jarenlang woordvoerder buitenlandse zaken van D66, en een meedogenloze pleitbezorger die het recht van de Joodse staat om zichzelf te verdedigen en te bestaan in zijn voorouderlijk kerngebied op zijn best als onderhandelbaar beschouwt. Hij heeft herhaaldelijk aangedrongen op erkenning van een Palestijnse staat – ongeacht het feit dat deze zich zou inzetten voor de vernietiging van Israël – een importverbod op nederzettingen, sanctie-achtige druk op Israël en kritiek op de militaire operaties van het land, terwijl hij de rol van Hamas en de "omleiding" van hulp bagatelliseerde of negeerde.
Op 28 mei 2026 had Sjoerdsma het volgende te zeggen op X:
"Het was goed om vandaag de Palestijnse vertegenwoordiger @ammarhijazi1 te ontmoeten. We spraken over de rampzalige humanitaire situatie in Gaza, het toenemende geweld door kolonisten en de uitbreiding van illegale nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever. Ik schetste de Nederlandse humanitaire inzet in Gaza en het verbod op de handel in goederen afkomstig uit de illegale Israëlische nederzettingen. Nederland hecht veel waarde aan de goede relatie met de Palestijnse Autoriteit en ik kijk ernaar uit deze voort te zetten."
Ik heb de Nederlandse humanitaire inzet in Gaza en het verbod op de handel in goederen afkomstig uit de illegale Israëlische nederzettingen toegelicht. Nederland hecht veel waarde aan de goede relatie met de Palestijnse Autoriteit en ik kijk ernaar uit deze voort te zetten. 2/2
Regavim stuurde hem dit antwoord:
"Wat jammer dat u geen tijd meer had om de duizenden door de PA gefinancierde terreurdaden tegen Israëli's te bespreken, het barbaarse seksuele geweld gepleegd door de broeders van de PA in Gaza of de onophoudelijke schendingen van het internationaal recht door de PA die de EU en de Nederlandse regering steunen."
Andere D66-politici bevinden zich al jaren in hetzelfde ecosysteem van kwaadaardige rechtszaken en delegitimering. Een van de meest prominente is een voormalig minister en voormalig VN-diplomaat, Sigrid Kaag, een fervent anti-Israël-activiste met nauwe banden met de Palestijnse zaak. Ze is getrouwd met Anis al-Qaq, een Palestijnse Arabier die onder Yasser Arafat als viceminister diende. Het paar trouwde in 1993 in Jeruzalem en is als gezin gefotografeerd met de terroristische leider. Al in een interview uit 1996 bestempelde Kaag Benjamin Netanyahu als een racist en Israëlische kolonisten als "illegale kolonisten op geconfisqueerd land" – ongeacht het feit dat het land herhaaldelijk aan de Joden was beloofd, niet alleen door bijbelse verbonden, maar ook, in de moderne tijd, door de Balfour-verklaring (1917), de Resolutie van San Remo (1920) en het mandaat van de Volkenbond voor Palestina (1922).
Bij de VN, als humanitair coördinator voor Gaza en later als hoofd van het vredesproces in het Midden-Oosten, veroordeelde Sigrid Kaag Israël meedogenloos, eiste ze open hulpstroom naar Hamas, schilderde ze de crisis in Gaza af als een opzettelijke creatie van Israël en drong ze sterk aan op een Palestijnse staat – waarmee ze haar rol als sleutelfiguur in de internationale delegitimatie- en lawfare-campagne tegen de Joodse staat versterkte.
Het traject van het CDA is nog grotesker. Als partij die nog steeds een christelijke identiteit claimt, heeft zij elke erkenning van de morele en bijbelse rechten van het Joodse volk op hun voorouderlijk thuisland losgelaten. Voormalig CDA-minister van Justitie en premier Dries van Agt, die in 2024 zelfmoord pleegde, besteedde zijn laatste jaren aan het opzetten van "Het Rechtenforum", een platform voor Israël-haat dat andere voormalige CDA-kopstukken naar het bestuur trok. Van Agts eerdere staat van dienst – waaronder zijn pogingen om de lokale handlangers van Adolf Eichmann in Nederland voor het gerecht te beschermen en zijn herhaalde antisemitische uitlatingen – werpt een lange schaduw over elke claim van christelijk geweten.
De ineenstorting van de VVD in opportunisme maakt het plaatje compleet. Een partij die ooit de strategische en morele argumenten voor Israël begreep, heeft blijkbaar besloten dat het onder de bus gooien van de Joodse staat een kleine prijs is om aan de macht te blijven.
Het Nederlandse verraad weerspiegelt een bredere Europese ziekte. Massale immigratie uit moslimlanden heeft een virulente vorm van antisemitisme geïmporteerd die nu alle politieke grenzen overschrijdt. Politici beseffen alleen de electorale gevolgen: de joodse bevolking slinkt en de moslimbevolking explodeert. Het schuldgevoel na de Holocaust, ooit een rem op jodenhaat, is omgekeerd: veel nakomelingen van de daders en omstanders projecteren nu hun onverwerkte schaamte op de overlevende joden en hun staat. De "onderdrukte" Palestijn heeft de onderdrukte Jood vervangen als het object van het Europese morele narcisme. De Europeanen, die de Joden Auschwitz nooit hebben vergeven, zijn eindelijk vrij van schuld.
De recente sancties van de Europese Unie tegen Israëlische organisaties en individuen onder het mom van "kolonistengeweld" – waaronder het aanvallen van Regavim zelf, de NGO die juist de gegevensfraude achter het verhaal aan het licht bracht – vertegenwoordigen dezelfde morele omkering. Zoals een waarnemer het verwoordde: Europa sanctioneert de criticus van zijn eigen gedocumenteerde daden.
Europa, dat zijn eigen Joodse gemeenschappen niet kan of wil beschermen tegen dagelijkse intimidatie en geweld, waagt zich er nu aan om Joden voor te schrijven waar ze wel en niet mogen wonen in het Land van Israël.
De hypocrisie en het morele verval zijn bodemloos. Het waren Europeanen die de Joden verdreven uit hun erfgoed en de bakermat van de beschaving. Het waren Europeanen die 'hun' Joden onderwierpen aan meer dan een millennium van discriminatie, verdrijvingen, massale deportaties en pogroms, met als hoogtepunt de Holocaust. Het waren ook Europeanen die, tijdens de Conferentie van Evian in 1938, weigerden hun deuren te openen voor Joden die op de vlucht waren voor Hitler. Het waren de Britten die in 1939 het Witboek uitbrachten zonder enig protest van de andere Europese democratieën, en daarmee de poorten van Palestina als toevluchtsoord dichtgooiden toen de uitroeiing van de Joden begon. Het waren Europeanen (Polen, Britten en Nederlanders) die het "Madagaskar-plan" bedachten om de Europese Joden te deporteren naar een afgelegen en onbewoonbaar eiland waar ze zeker zouden omkomen.
Na de Holocaust, toen de overlevende Joden – tegen alle verwachtingen in – massaal terugkeerden om hun voorouderlijke staat weer op te bouwen, ondernamen diezelfde Europeanen, die de Joodse staat nu schijnheilig de les lezen over 'internationaal recht', stappen om hen te weren uit juist die gebieden die centraal staan in de Joodse geschiedenis, identiteit en erfgoed. Deze uitsluitingscampagne wordt versterkt door semantische oorlogsvoering. De territoriale benamingen 'Palestina' (een uitvinding van het Romeinse Rijk, bedoeld om Judea uit te wissen) en 'Westelijke Jordaanoever' (een Jordaanse uitvinding na de illegale bezetting in 1948 van Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem) zijn nog steeds bewuste instrumenten om het Joodse volk van zijn oorsprong te scheiden en zijn aanspraak op het voorouderlijk thuisland te ondermijnen.
Toch vergeten de Joden niet waar ze vandaan komen. Joden hebben al millennia lang ononderbroken in het Land Israël gewoond, en veel van de nakomelingen die met geweld waren verspreid, zijn teruggekeerd.
Juist deze terugkeer wekt zulke woede op. De Nederlandse autoriteiten en veel Nederlandse politici herhalen nu gretig de moderne bloedbeschuldiging van "kolonistengeweld" – terwijl ze het niet-aflatende terrorisme negeren dat Arabieren al meer dan een eeuw tot op de dag van vandaag plegen tegen de Joden in Judea, Samaria en Jeruzalem en de rest van het Land Israël.
Terwijl hun eigen beleid en retoriek actief aanzetten tot het opstoken van haat en geweld tegen de joden in Nederland, blijven ze de joden in Judea en Samaria delegitimeren. Joden werden achtervolgd in de straten van Amsterdam, joodse studenten worden buitengesloten, gepest en geïntimideerd op Nederlandse universiteiten, joodse scholen en synagogen zijn herhaaldelijk aangevallen, zelfs met explosieven. Burgemeesters van grote Nederlandse steden zoals Amsterdam en Utrecht zijn de "Naqba" gaan herdenken met de passie van huilende krokodillen, waarbij ze schaamteloos de historische feiten van het Arabisch-Israëlische conflict met voeten treden en de schuld voor alles behalve klimaatverandering rechtstreeks bij de Joden leggen. Maar juist de autoriteiten die vroom beweren antisemitisme te bestrijden, behoren in werkelijkheid tot de belangrijkste aanstichters ervan, door de campagne die het voortbrengt aan te wakkeren en eraan deel te nemen.
Amanda Kluveld, een niet-joodse hoogleraar Holocauststudies aan de Universiteit van Maastricht, schreef:
"Er worden woorden gesproken, maar bescherming wordt onthouden. Er wordt eindeloos gedebatteerd over definities, maar geweld blijft onbeantwoord. Joden worden opnieuw kwetsbaar, geïsoleerd en gedemoniseerd achtergelaten – ditmaal in het hart van een democratisch Europa dat beweert van zijn verleden te hebben geleerd."
Kluveld is een veelvuldig doelwit van bedreigingen, institutionele intimidatie en concreet geweld, vanwege haar moedige, consequente, maar eenzame pro-Israëlische en pro-joodse stellingname.
Zo komen we bij de uiteindelijke, cynische logica van het huidige Nederlandse Israël-beleid. De regering van het land van Anne Frank dringt in feite aan op de verdrijving van de allerlaatste jood uit het hart van Israël. Zullen de Nederlandse autoriteiten op een dag de Joden uit het hart van Israël komen arresteren, verstoten en deporteren, zoals ze de Joden in Amsterdam en elders in Nederland tijdens de Holocaust hebben gearresteerd, verstoten en gedeporteerd?[6] Natuurlijk niet. De (Israëlische) Joden hebben nu een leger.
Er bestaan gevestigde en bloeiende Joodse steden, dorpen, wijken en infrastructuur in Judea, Samaria, Jeruzalem en de Golan. Deze "feiten ter plaatse" zullen in de toekomst zeer zeker blijven bestaan en waarschijnlijk uitgroeien tot een thuis voor honderdduizenden Joden die nu van plan zijn een Europa te verlaten dat op dit moment instort. Israël zal zijn herstel in het Land van Israël vieren lang nadat Nederland zal zijn vernietigd door de moslim- en Afrikaanse invasies die het zelf heeft uitgenodigd, en de overblijfselen van wat eens een groot en moreel land was, zijn teruggekeerd naar hun natuurlijke staat: een moeras.
Het is het toppunt van ironie dat het Joodse volk van Israël het hoogste vruchtbaarheidscijfer van de ontwikkelde wereld handhaaft, met bijna 3,0 kinderen per vrouw, en daarmee zijn demografische toekomst veiligstelt, terwijl Nederland – geregeerd door een opvallend kinderloze politieke elite, waaronder premier Rob Jetten en vicepremier Dilan Yeşilgöz (VVD) -- met een rampzalige 1,4 voortploetert en het voortbestaan in feite uitbesteedt aan een massale immigratie die blijkbaar niet alleen naar Europa is gekomen voor economische kansen, maar om het continent fundamenteel naar zijn eigen beeld te transformeren.
De Joden zijn naar huis teruggekeerd. De Nederlanders lijken vastbesloten hun thuis voor het grijpen achter te laten. De geschiedenis zal het resultaat vastleggen.
Wim Kortenoeven, politicoloog, is voormalig lid van de Tweede Kamer.
[1] Ongeveer 102.000 tot 104.000 Nederlandse joden werden vermoord in de Holocaust, op een joodse bevolking van ongeveer 140.000 vóór de oorlog (ongeveer 73-75%). De Nederlandse autoriteiten en maatschappelijke instellingen werkten tijdens de Holocaust in hoge mate samen met de nazi-bezetters, wat in belangrijke mate heeft bijgedragen aan het hoge dodental onder Nederlandse joden (ongeveer 102.000-104.000 van de ~140.000, of ~73-75%).
[2] Dit werd eenzijdig en in het geheim in gang gezet door minister van Defensie Henk Vredeling (een voormalig verzetsstrijder), die later zei dat hij ooit had gezien hoe de Joden werden weggevoerd en dat hij dat niet nog eens kon laten gebeuren.
[3] "Het besluit betreft maatregelen met betrekking tot de handel in goederen afkomstig uit onwettige nederzettingen in de door Israël bezette gebieden (de Palestijnse gebieden en de Syrische Golanhoogten). Het besluit omvat zowel een douanemaatregel (invoerverbod), diverse markttoezichtmaatregelen (aankoopverbod, verkoopverbod en het verbod op het verlenen van intermediaire handelsdiensten), als een verbod op het omzeilen van deze verboden. De maatregelen gelden voor elke natuurlijke of rechtspersoon die in Nederland is gevestigd (met inbegrip van de openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba) en voor alle Nederlandse natuurlijke of rechtspersonen buiten Nederland."
[4] Eind mei 2026 bestaat de pro-Israëlische fractie in de Tweede Kamer (in totaal 150 zetels) uit de PVV met 19 zetels, Groep-Markuszower (onder leiding van Gidi Markuszower, die zich in januari 2026 afsplitste van de PVV) met 7 zetels, BBB met 3 zetels, JA21 met 9 zetels, de ChristenUnie (CU) met 3 zetels, de SGP met 3 zetels en Mona Keijzer met één zetel, wat neerkomt op een totaal van 45 zetels. De 50+ Partij met 2 zetels wordt hier niet meegeteld, maar is niet per se anti-Israël.
[5] Eind mei 2026 bestaat de anti-Israël-fractie in de Tweede Kamer (in totaal 150 zetels) uit de Partij voor de Dieren (PvdD) met 3 zetels, de Socialistische Partij (SP) met 3 zetels, GL-PvdA (de fusie van GroenLinks en de PvdA, vaak aangeduid als Pro) met 20 zetels, de moslimpartij DENK met 3 zetels, de pro-EU-partij Volt met één zetel, en het fascistische Forum voor Democratie (FVD) met 7 zetels, wat neerkomt op een totaal van 37 zetels.
[6] De Nederlandse politie speelde een belangrijke rol bij arrestaties, razzia's en het bewaken van Joden. Ze hielpen de nazi's bij deportaties naar doorgangs- en detentiekampen zoals Westerbork en Amersfoort. Hoewel niet alle politieagenten enthousiast waren, werkten velen mee en ontvingen sommigen een beloning voor het oppakken van ondergedoken Joden. Alleen al de Henneicke-colonne (Nederlandse premiejagers) leverde er duizenden op.