Bereidt Hamas zich voor op deelname aan de Palestijnse parlementsverkiezingen die gepland staan voor eind november? Als dat zo is, moeten de Verenigde Staten en hun Europese bondgenoten onmiddellijk één ding duidelijk maken: Hamas mag niet mogen deelnemen.
De door Iran gesteunde Palestijnse terreurgroep die op 7 oktober 2023 het bloedbad in Israël heeft gepleegd, mag zich niet opnieuw profileren als een legitieme politieke partij. Na 7 oktober heeft Hamas geen bestaansrecht meer als militaire organisatie. Ook als politieke organisatie zou het geen bestaansrecht mogen hebben.
Uit de recentste verklaringen van Hamas blijkt dat de terroristische groepering niet van plan is om van het Palestijnse politieke toneel te verdwijnen.
Op 11 augustus drong Hamas er bij de Palestijnen op aan om zich in te schrijven voor de komende verkiezingen en hun gegevens in het kiesregister bij te werken:
"Uit nationale verantwoordelijkheid, uit loyaliteit aan de offers van ons volk en uit toewijding aan het waarborgen van hun recht om hun vertegenwoordigers te kiezen en hun nationale instellingen naar eigen vrije wil te vernieuwen... Hamas roept de zonen en dochters van ons volk op om zich zo snel mogelijk in te schrijven en hun gegevens in het kiesregister bij te werken, en zo hun recht op deelname aan de komende Palestijnse verkiezingen veilig te stellen.... Inschrijving in het kiesregister vormt de fundamentele toegangspoort tot het uitoefenen van het recht om te kiezen en deel te nemen aan de nationale besluitvorming, en tot het kiezen van vertegenwoordigers van ons volk in de officiële instellingen, met in de eerste plaats de Wetgevende Raad en de Palestijnse Nationale Raad."
Dit plotselinge enthousiasme voor verkiezingen mag niemand misleiden.
Hamas heeft nog niet officieel aangekondigd dat het aan de verkiezingen zal deelnemen. Waarom spoort een organisatie die zogenaamd op weg is naar ontwapening en het afstaan van de macht de Palestijnen er dan toe aan om zich voor te bereiden op de verkiezingen?
Hamas is duidelijk van plan om een rol te blijven spelen in de Palestijnse politiek.
De oproep komt te midden van berichten over de reactie van Hamas op de nieuwste routekaart die is gepresenteerd door de Vredesraad van de Amerikaanse president Donald J. Trump voor de Gazastrook, met inbegrip van bepalingen betreffende de wapens van de groep:
"De wapens van alle milities zullen worden ontmanteld en opgeslagen onder het gezag van de NCAG [Nationaal Comité voor het Bestuur van Gaza] volgens een overeengekomen tijdschema."
Hamas heeft echter haar wapens niet ingeleverd en heeft de controle over grote delen van de Gazastrook niet opgegeven.
Zelfs als Hamas uiteindelijk een deel van haar wapens zou inleveren of opslaan, zou het een monumentale fout zijn om haar als politieke organisatie te laten voortbestaan. Wat zou het nut zijn om Hamas militair te ontwapenen, om haar vervolgens politiek weer in ere te herstellen?
Het mag niet zo zijn dat Hamas haar geweren inruilt voor stembiljetten en vervolgens beweert dat zij plotseling een respectabele politieke beweging is geworden.
Het bloedbad van 7 oktober had een einde moeten maken aan die fantasie. De door Hamas geleide aanval was de ergste gruweldaad tegen Joden sinds de Holocaust. Duizenden terroristen vielen Israëlische gemeenschappen binnen, vermoordden meer dan 1200 mensen en ontvoerden 251 anderen naar de Gazastrook.
Een organisatie die verantwoordelijk is voor dergelijke gruweldaden verwerft geen democratische legitimiteit louter door deel te nemen aan verkiezingen.
Het Westen heeft deze fout al eerder gemaakt. In 2006 mocht Hamas via haar lijst van "Verandering en Hervorming" deelnemen aan de Palestijnse parlementsverkiezingen, zonder dat van haar werd geëist dat zij eerst haar terroristische infrastructuur ontmantelde of afstand deed van haar handvest uit 1988, waarin wordt opgeroepen tot de vernietiging van Israël. Het handvest begint met een citaat van imam Hassan al-Banna, de stichter van de Moslimbroederschap: "Israël zal bestaan en blijven bestaan totdat de islam het zal vernietigen, net zoals het anderen daarvóór heeft vernietigd."
De uitslag van de verkiezingen van 2006 was rampzalig. Hamas won 74 van de 132 zetels in de Palestijnse Wetgevende Raad, tegenover 45 voor de Fatah-factie van Mahmoud Abbas.
Een jaar later greep Hamas met geweld de macht in de Gazastrook, verdreef de Palestijnse Autoriteit en vestigde zijn eigen regime.
Wat daarna volgde, moet in gedachten worden gehouden door iedereen die nu overweegt Hamas, direct of indirect, toe te laten tot nieuwe Palestijnse verkiezingen. Hamas heeft de Gazastrook omgevormd tot een enorme terroristische uitvalsbasis. De organisatie heeft tunnels gegraven, raketten en raketgranaten opgeslagen, tienduizenden terroristen gerekruteerd, bewapend en getraind, en herhaaldelijk oorlog gevoerd tegen Israël.
Toen volgde het bloedbad van 7 oktober 2023.
De les kan nauwelijks duidelijker zijn: terroristen toestaan deel te nemen aan verkiezingen maakt van hen nog niet per se aardige mensen. Meestal geeft het hen juist de legitimiteit en de instellingen die ze nodig hebben om hun macht te consolideren.
Staan de Amerikanen en Europeanen twintig jaar later op het punt om opnieuw dezelfde fout te maken?
Hamas heeft reden om optimistisch te zijn over verkiezingen. Ondanks de catastrofe die het de Palestijnen in de Gazastrook heeft bezorgd door de aanval van 7 oktober uit te voeren, blijft Hamas populair onder de Palestijnen.
Uit peilingen van het Palestinian Center for Policy and Survey Research blijkt dat Hamas een aanzienlijke voorsprong behoudt op Fatah wat betreft partijvoorkeur in een hypothetische parlementsverkiezing. Dezelfde peilingen onthullen de ernst van het probleem:
Tachtig procent van de ondervraagde Palestijnen wilde dat Mahmoud Abbas, president van de Palestijnse Autoriteit, zou aftreden. Onder degenen die aangaven te zullen stemmen in een presidentsverkiezing tussen Abbas en Khaled Mashaal, een Hamas-leider, zou Mashaal Abbas verpletterend verslaan.
Nog verontrustender is dat 69% van de Palestijnen tegen het ontwapenen van Hamas is om de oorlog definitief te beëindigen. Maar liefst 86% zei ook niet te geloven dat Hamas-terroristen de gruweldaden tegen Israëlische burgers hebben begaan die te zien zijn in video's van 7 oktober.
Dit is de politieke context waarin de verkiezingen van november zouden moeten plaatsvinden. Waarom zou iemand dan aannemen dat nieuwe Palestijnse verkiezingen gematigden zouden opleveren die zich inzetten voor vrede?
De leiders van Hamas zijn vermoedelijk op de hoogte van deze cijfers. Hun enthousiasme over de kiezersregistratie is dan ook nauwelijks verrassend. Ze weten dat Abbas en Fatah uiterst impopulair zijn. Ze weten dat veel Palestijnen de "gewapende strijd" tegen Israël blijven steunen. Ze weten ook dat een grote meerderheid tegen hun ontwapening is.
Hamas zou verkiezingen daarom wel eens kunnen zien als de volgende weg terug naar de macht en internationale legitimiteit.
Als Hamas zijn controle niet met wapens kan behouden, kan het misschien via de stembus invloed behouden of herwinnen.
Dat is precies waarom de Verenigde Staten en Europa nu moeten ingrijpen. Er mag geen herhaling van 2006 plaatsvinden. Hamas en aan haar gelieerde groeperingen moeten worden uitgesloten van deelname aan welke verkiezingen dan ook. Kandidaten die tot Hamas behoren, de organisatie vertegenwoordigen of openlijk haar terroristische programma verdedigen, mogen geen gebruik maken van verkiezingen om een organisatie te legitimeren die verantwoordelijk is voor massamoord.
De politieke en militaire vleugels van Hamas zijn geen twee afzonderlijke organisaties. Ze dienen dezelfde beweging en dezelfde ideologie. Het idee dat Hamas militair zou kunnen worden ontmanteld terwijl het politiek mag blijven opereren, is grotesk.
Een andere partij die het politieke voortbestaan van Hamas ongetwijfeld zou toejuichen, is Iran. Al decennia lang bewapent, financiert en ondersteunt het Iraanse regime Hamas als onderdeel van zijn netwerk van terroristische bondgenoten die zich richten op Israël en het Midden-Oosten destabiliseren. Een overwinning van Hamas bij Palestijnse verkiezingen zou daarom niet alleen een overwinning zijn voor Hamas, maar ook voor het Iraanse regime en zijn "As van het Verzet".
Het Iraanse regime zou kunnen opscheppen dat, ondanks 7 oktober, ondanks de oorlog in Gaza en ondanks internationale eisen tot ontwapening van Hamas, zijn Palestijnse proxy het heeft overleefd en via verkiezingen weer aan de macht is gekomen. Dat zou de boodschap zijn aan terroristen in het hele Midden-Oosten: pleeg gruweldaden, ontketen oorlogen, offer je eigen volk op, overleef de militaire reactie, en uiteindelijk zal de internationale gemeenschap je weer erkennen als een legitieme politieke speler.
Hebben de geallieerden na de Tweede Wereldoorlog de nazipartij toegestaan om Duitsland te blijven besturen?
Het doel na het bloedbad van 7 oktober mag niet zijn om een nieuwe rol voor Hamas te vinden. Het moet zijn om ervoor te zorgen dat Hamas geen rol speelt. Geen wapens, geen milities, geen controle over Gaza, geen deelname aan de Palestijnse regering – en geen enkele vorm van rehabilitatie via verkiezingen.
Khaled Abu Toameh is een bekroond journalist, gevestigd in Jeruzalem.