De Franse regering zou naar verluidt "overrompeld" zijn toen studenten ongeveer twee weken geleden begonnen te rellen. Veel Europeanen zien dat de islamisering in hun landen terrein wint en steun geniet van marxisten: de een denkt dat de ander deze aan de macht zal brengen. Ze zien dat hun leiders niets doen om een situatie te verhelpen die steeds alarmerender is geworden. Afgebeeld: Gemeentemedewerkers ruimen op rond de Marcel Sembat-middelbare school in Rouen, Frankrijk, op 1 oktober 2026, nadat deze door relschoppers in brand was gestoken. (Foto door Guillaume Saligot/AFP via Getty Images)
"Wie had dat niet zien aankomen? O ja... de politici," merkte "The Great Gats" op X op.
De Franse regering werd naar verluidt "verrast" toen leerlingen ongeveer twee weken geleden begonnen te rellen uit protest tegen de omstandigheden – overvolle klassen, vervallen gebouwen, ongedierte en ratten, gebrek aan verwarming en airconditioning, een tekort aan leraren – op hun scholen.
"Maar," schrijft de Amerikaanse journalist Michael Shellenberger, "Franse scholen hebben vandaag de dag meer geld per leerling dan ooit tevoren... De Franse regering besteedt 4,5% van het bruto binnenlands product aan onderwijsinstellingen, en Duitsland besteedt 3,7%.
De gewelddadige rellen, die begonnen op het Île-de-France in Parijs en zich over het hele land verspreidden, lijken volgens onderzoeken te zijn aangesticht door de Franse politieke partij La France Insoumise (Onbuigzaam Frankrijk) onder leiding van Jean-Luc Mélenchon, een extreemlinkse kandidaat bij de Franse presidentsverkiezingen die gepland staan voor het voorjaar van 2027. La France Insoumise ontkent de beschuldigingen; volgens Shellenberger "blijkt uit het bewijsmateriaal echter duidelijk dat La France Insoumise (LFI)... de protesten heeft aangesticht en geleid."
"Bij het protest waren 'vanaf het begin gekozen vertegenwoordigers van La France Insoumise en extreemlinkse collectieven betrokken'", vertelde een anonieme veiligheidsfunctionaris aan Le Point. Een verslag van de crisisvergadering van de premier op 1 oktober, dat door een persoon uit zijn naaste omgeving aan Reuters werd verstrekt, beschreef de beweging als 'een operatie georganiseerd door LFI (La France Insoumise) en haar vertegenwoordigers aan de uiterste linkerkant' in de 'gezamenlijke beoordeling' van de inlichtingendiensten...
"'Ouders, activisten van de Insoumis [partij], mobiliseer jullie om jullie tussen de politie en het geweld te plaatsen', zei Mélenchon, die de politie, en niet de studenten, de schuld gaf van het geweld...
"In Marseille dwongen honderden jongeren brandweerlieden om hun wagen buiten een lyceum te ontvluchten, waarna ze deze in brand staken. In Parijs achtervolgden ongeveer tien demonstranten een politie-luitenant in opleiding, wierpen haar op de grond en schopten haar onder het geroep van 'Dood haar!...'
"'We weten niet eens zeker of het wel middelbare scholieren zijn,' zei de Franse minister van Justitie over de gearresteerden..."
"Links in Frankrijk heeft de oorlog verklaard aan scholen, terwijl het een alliantie smeedt met islamistische leiders die deze scholen radicaal willen veranderen. Voor beiden begint de strijd bij de scholen. 'Het is duidelijk dat religieuze en politiek-religieuze organisaties deze leerlingen "bewerken", soms al vanaf de basisschool, evenals hun familie, hun sociale omgeving en hun buurt, en sommigen proberen hen tegen de school op te zetten,' stond in het rapport van juni 2004 van de inspectiedienst van het ministerie van Onderwijs over religie op scholen.
"Wat islamisten en revolutionair links verenigt, is hun voornemen om de westerse beschaving omver te werpen. In het rapport van het Franse ministerie van Binnenlandse Zaken van mei 2025 over de Moslimbroederschap werd het project van de beweging in Frankrijk beschreven als 'een langdurig proces van politieke verovering' met 'systematische prioritaire investeringen op lokaal niveau'.
"De kinderen van moslimimmigranten zijn vaak radicaler dan hun ouders. 'Er is in de eerste plaats sprake van een generatieopstand,' schreef Olivier Roy, een Franse islamwetenschapper, in 2015 over Franse jihadisten...."
"LFI werft openlijk moslimkiezers, en volgens een parlementair onderzoek maakte dat de partij tot een doelwit voor islamistische netwerken...
"'De inzet van LFI voor een cliëntelistische strategie ten aanzien van het moslimelectoraat heeft deze beweging wellicht tot een bevoorrecht doelwit gemaakt,' zei Matthieu Bloch, rapporteur van een onderzoek van de Nationale Assemblee naar politieke partijen en islamistische netwerken, in december 2025...
"Peilingen 'laten allemaal zien dat [Mélenchon] massaal verliest in een tweede ronde tegen Le Pen,' merkte de BBC op."
Tot nu toe zijn ongeveer 2.000 studenten gearresteerd en zijn meer dan 1.000 scholen getroffen. Het geweld omvatte onder meer "scholen die in brand werden gestoken en leraren die werden geslagen en met benzine overgoten."
De Franse president Emmanuel Macron, die aan zijn tweede ambtstermijn bezig is en zich niet opnieuw verkiesbaar kan stellen, sluit zijn presidentschap af terwijl hij te maken heeft met wijdverbreide afkeuring van het publiek. Volgens een recente peiling steunt slechts 21% zijn beleid, hoewel dat een stijging is ten opzichte van 19% enkele maanden geleden.
De cijfers van Macron zijn niet verrassend. Hij heeft herhaaldelijk minachting getoond voor de armste leden van de Franse samenleving.
Enkele weken na het begin van zijn eerste ambtstermijn, die in mei 2017 van start ging, sprak hij over "degenen die het gemaakt hebben" en "degenen die niets voorstellen". Minder dan anderhalf jaar later, in november 2018, verhoogde hij – onder verwijzing naar de door de mens veroorzaakte klimaatverandering – de toch al exorbitante benzinebelastingen in Frankrijk, een maatregel die onmiddellijk de "Gele Hesjes"-beweging ontketende, toen duizenden Franse burgers zeiden dat ze zich niet langer zowel de brandstof om naar hun werk te reizen als het voedsel om hun gezinnen te voeden konden veroorloven. Macron antwoordde dat hoewel sommige mensen misschien financiële moeilijkheden hadden, hij zich moest bezighouden met iets belangrijker: "het risico dat we met het einde van de wereld worden geconfronteerd".
De Gele Hesjes-beweging duurde meer dan een jaar — en ebde pas in januari 2020 weg met het uitbreken van de COVID-19-pandemie. Gedurende de hele periode bleef Macron minachtend en reageerde hij op de grieven van geweldloze demonstranten met hardhandig politieoptreden dat doden en verminkingen tot gevolg had. Ondertussen stond hij toe dat linkse opruiers die de beweging waren binnengedrongen, rellen veroorzaakten en brandstichting pleegden, zonder de politie te vragen in te grijpen. Velen in Frankrijk zagen dat Macron meedogenloos kon zijn tegenover mensen die hun leed uitten, maar mild tegenover criminelen, zolang deze maar zijn politieke voorkeur deelden.
Tijdens de pandemie nam Macron enkele van de meest autoritaire maatregelen in Europa. De Fransen kregen het bevel om binnen te blijven en hun huis slechts één uur per dag te verlaten — binnen een straal van een halve mijl — op voorwaarde dat ze een formulier invulden met hun naam, adres en tijdstip van vertrek. De alomtegenwoordige politie arresteerde duizenden mensen en legde hen hoge boetes op, louter omdat ze zich iets buiten de toegestane afstand waagden of iets langer dan een uur bleven hangen. Alle gesprekken in de open lucht waren ten strengste verboden.
De jaren onder Macron werden bovendien gekenmerkt door een ingrijpende economische achteruitgang in Frankrijk en een ernstige daling van de levensstandaard. Het afgelopen decennium is de welvaart per hoofd van de bevolking in Frankrijk onder het EU-gemiddelde gedaald en ligt nu achter op die van Cyprus. Tien jaar geleden, in 2016, stond het BBP per hoofd van de bevolking van Frankrijk wereldwijd op plaats 23; vandaag staat het op plaats 33. Het werkloosheidspercentage, dat nu 8,3% bedraagt, stijgt. Voor jongeren tussen de 15 en 24 jaar bedraagt het maar liefst 21,1%.
Deïndustrialisering zet zich in volle gang voort. Strenge regelgeving heeft ertoe geleid dat fabrieken zijn gesloten. Deze worden niet vervangen door andere bedrijven, maar door een steeds duurder wordend socialezekerheidsstelsel, dat inmiddels meer dan 40% van de totale overheidsuitgaven uitmaakt. In 2025 steeg het armoedecijfer in Frankrijk tot 15,4%, wat neerkomt op 9,8 miljoen mensen die van minder dan 60% van het nationale mediaaninkomen leven en elke maand moeite hebben om in hun basisbehoeften te voorzien.
Tegelijkertijd hebben opeenvolgende Franse regeringen de uitgaven ongebreideld opgedreven. Terwijl de bbp-groei in Frankrijk van 2016 tot en met 2026 in totaal 13,17% bedroeg, stegen de overheidsuitgaven in dezelfde periode met 35,6%. Dit enorme verschil betekent dat de overheid nog steeds veel meer uitgeeft dan zij aan inkomsten ontvangt. De staatsschuld, die voortdurend is gegroeid, bereikte in januari 2026 117,5% van het bbp en zal tegen het einde van het jaar 119,3% bedragen. De rentebetalingen op de schuld verslinden een steeds groter deel van de jaarlijkse begroting van het land en overschrijden, net als in de Verenigde Staten, inmiddels het defensiebudget. Het verschil is dat de VS zich wellicht nog uit zo'n gat kunnen groeien – 40 biljoen dollar, met een rente van 7,1 miljard dollar per dag – terwijl Frankrijk, verpletterd door overregulering, dat niet kan.
Op een ander front heeft Macron, hoewel hij in 2020 "islamistisch separatisme" aan de kaak stelde, niets gedaan om de islamistische verovering van Frankrijk te voorkomen of zelfs maar te vertragen. Al een decennium lang raast de islamisering van het land op volle kracht voort. Miljoenen mensen uit de moslimwereld hebben zich in Frankrijk gevestigd, zowel legaal als illegaal. Rond 2016 bedroeg het geschatte aantal moslimburgers en buitenlandse moslims dat in Frankrijk woonde 5,7 miljoen (8,8%); nu wordt het officieel geschat op mogelijk 7 miljoen op een bevolking van ongeveer 67 miljoen, maar de werkelijke cijfers liggen ongetwijfeld hoger. De meeste moslims in Frankrijk assimileren niet, en een groeiend deel – ongeveer 38% – stelt de islamitische sharia boven de wetten van de Republiek (dit percentage ligt hoger onder moslims in de leeftijd van 15 tot 24 jaar: 57%).
Wetten tegen illegale immigratie worden niet gehandhaafd. Elk jaar wordt slechts 7% van de illegale vreemdelingen in Frankrijk die door de politie zijn gesommeerd het land te verlaten – via de OQTF (verplichting om het Franse grondgebied te verlaten) – daadwerkelijk uitgezet. Deze laksheid betekent dat meer dan 93% in het land blijft. Velen zijn criminelen. Enkele van de meest weerzinwekkende moorden in Frankrijk tijdens de Macron-jaren zijn gepleegd door illegale vreemdelingen die hun OQTF hadden genegeerd. Lola Daviet, 12 jaar oud, werd bijvoorbeeld verkracht, gemarteld en vermoord in een appartement in Parijs door een Algerijnse dievegge en incidentele prostituee, Dahbia Benkired. Op 21 augustus 2022 was Benkired gearresteerd, kreeg ze een OQTF opgelegd en werd ze vervolgens vrijgelaten. Twee maanden later, op 14 oktober, vermoordde ze het kind.
No-go zones, waar radicale imams en moslimbendes de scepter zwaaien, zijn sinds 2016 in omvang toegenomen. Ze zijn nu te vinden in de voorsteden van de grote steden in Frankrijk. Leden van moslimbendes plegen meerdere keren per jaar overvallen en plunderingen, vooral wanneer er een sportwedstrijd is met een Frans voetbalteam, en recentelijk tijdens het WK van 2025. De politie heeft orders om zo min mogelijk in te grijpen. Als ze een moslimcrimineel verwonden of doden, hebben ze ervaren dat hun carrière en leven verwoest kunnen worden. Op 27 juni 2023 weigerde Nahel Merzouk, een jonge moslimcrimineel, gehoor te geven aan een politieagent, die hem vervolgens √per ongeluk neerschoot. De rellen, die uitbraken in het hele land, begonnen pas te bedaren toen de politieagent, Florian M., in voorlopige hechtenis werd genomen en werd aangeklaagd voor moord met voorbedachten rade. Hij riskeert nu een gevangenisstraf van maximaal 20 jaar.
Het "rechtse" antisemitisme is grotendeels verdwenen en is vervangen door een uitzonderlijk venijnig islamitisch en links antisemitisme.
Na het bloedbad van Hamas op 7 oktober 2023 in Israël werden binnen enkele dagen islamitische en linkse protesten georganiseerd ter ondersteuning van Hamas en het "Palestijnse verzet". La France Insoumise beschreef het bloedbad van 7 oktober als een "gewapend offensief van Palestijnse strijdkrachten", zonder ooit te vermelden dat Hamas een terroristische beweging is. Een van de leiders van LFI, Rima Hassan, een Franse staatsburger, omschrijft zichzelf als "Frans-Palestijns", niet als Frans. Ze beschuldigt Israël voortdurend ten onrechte van "genocide" en beweert dat "de acties van Hamas legitiem zijn."
De enorme golf van antisemitische aanvallen, bedreigingen en beledigingen duurt tot op de dag van vandaag voort.
De afgelopen jaren heeft Macron zich ook steeds meer gericht op de vrijheid van meningsuiting, waarbij hij gebruikmaakt van Arcom — een instelling die hij in 2022 heeft opgericht om de Franse audiovisuele media te reguleren en te controleren. In 2025 sloot Arcom de televisiezender C8: de opgegeven reden was een "gebrek aan pluralisme" en dat er te veel conservatieven waren uitgenodigd om te spreken. Op 15 juni 2026 ontving een andere televisiezender, CNews, een formele waarschuwing van Arcom, waarin deze eveneens werd beschuldigd van een "gebrek aan pluralisme." Ook CNews zou binnenkort wel eens de deuren kunnen sluiten. Het is de laatste grote televisiezender in Frankrijk die nog steeds rechtse commentatoren uitnodigt die door andere zenders niet meer worden uitgenodigd. CNews kreeg in 2026 tweemaal een boete: eenmaal omdat een gast verklaarde dat antropogene opwarming van de aarde niet bestaat; een andere keer omdat een gast verklaarde dat "de geschiedenis aantoont dat de islam nog steeds een veroveringsreligie is."
In december 2025 verzocht Frankrijk de Europese Unie om sancties op te leggen aan twee commentatoren — Jacques Baud en Xavier Moreau — vanwege hun "pro-Russische uitspraken". Hun bankrekeningen en tegoeden binnen de EU werden bevroren en hun creditcards werden geblokkeerd. Ze mogen niet langer binnen de EU reizen. Elke vorm van financiële steun die zij van wie dan ook zouden ontvangen, zou onderworpen zijn aan sancties. Deze maatregelen zijn buitengerechtelijk, maar er is geen mogelijkheid tot beroep of verhaal.
In mei 2024 verloor de politieke partij van Macron, Renaissance, de voor het Europees Parlement. Terwijl de belangrijkste rechtse partij van Frankrijk, Rassemblement National (Nationale Vergadering), 31,37% van de stemmen behaalde, haalde de partij van Macron slechts 14,6%. Hij reageerde boos op de uitslag, ontbond de Nationale Assemblee en riep op tot vervroegde parlementsverkiezingen. In de eerste ronde behaalde de Nationale Rally meer dan 33% van de stemmen en stond op het punt om in de tweede ronde een meerderheid van de zetels te veroveren. Macron smeedde snel een alliantie met alle andere politieke partijen om de Nationale Rally te verslaan. Hij sprak van een "republikeins front" en suggereerde dat de Nationale Rally een gevaar vormt voor de republiek. Kiezers die centristische of gematigd-rechtse kandidaten steunden, werden aangemoedigd om op een linkse kandidaat te stemmen als die kandidaat de beste kans had om te winnen. Kiezers die linkse kandidaten steunden, werden om dezelfde reden aangemoedigd om op een centristische of gematigd-rechtse kandidaat te stemmen. Het resultaat was dat het Rassemblement National het grootste aandeel van de stemmen behaalde, maar dat de partijen van het "republikeinse front" het grootste aantal zetels in de Nationale Assemblee veroverden, die versnipperd was over meerdere partijen, waarvan geen enkele een samenhangende meerderheid kon vormen. Sindsdien heeft het land verschillende machteloze regeringen gehad en konden geen belangrijke beslissingen worden genomen. Macron heeft het land onbestuurbaar gemaakt.
Macron zou misschien wel een opvolger willen die zijn programma's, voor zover die er zijn, zou voortzetten, maar dat lijkt er niet op dat dit gaat gebeuren. Marine Le Pen staat voor het eerst in haar politieke carrière aan kop in de peilingen, wat erop wijst dat zij in 2027 zou kunnen winnen. Andere kandidaten behoren tot partijen die nu worden geassocieerd met de ramp waarin Frankrijk is gestort.
Le Pen werd zelfs vervolgd omdat ze naar verluidt parlementaire medewerkers van leden van het Europees Parlement (EP-leden) uit haar partij zou hebben toegestaan om in Parijs te werken voor de EP-leden die hen in dienst hadden. Toen de centristische kandidaat François Bayrou en de linkse Jean-Luc Mélenchon van hetzelfde vergrijp werden beschuldigd, werden de aanklachten tegen beiden ingetrokken. Niet voor Le Pen. Op 31 maart 2025 werd zij veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf en een verbod van vijf jaar om een openbaar ambt te bekleden, vermoedelijk om te voorkomen dat zij zich kandidaat zou stellen.
Nadat zij in beroep was gegaan tegen het vonnis, werd op 7 juli 2026 haar straf verminderd tot drie jaar gevangenisstraf – waarvan één jaar onder huisarrest moest worden uitgezeten, met het dragen van een elektronische enkelband – en een verbod van 45 maanden op het bekleden van openbare ambten, waarvan 30 maanden voorwaardelijk. Door de nieuwe uitspraak kan zij zich kandidaat stellen. Zij heeft beroep aangetekend bij het hoogste gerechtshof van Frankrijk en de tenuitvoerlegging van het vonnis is opgeschort. Tijdens de verkiezingscampagne hoeft zij de enkelband niet te dragen. Het hof zal naar verwachting vóór de verkiezingen uitspraak doen over haar beroep en zou zijn beslissing kunnen herzien. Le Pen zou dan verplicht zijn de enkelband te dragen tijdens de laatste dagen van haar campagne en, mocht zij worden gekozen, in het Élysée-paleis bij haar aantreden.
Al haar juridische problemen lijken echter geen invloed te hebben gehad op haar kiezers, die blijkbaar begrijpen dat de rechtspraak in Frankrijk inmiddels gepolitiseerd is.
Als Le Pen in het voorjaar tot president wordt gekozen, zullen de schokgolven door heel Europa te voelen zijn. Een presidentschap van Le Pen zou een overwinning betekenen voor een politieke partij die opkomt voor de waarden van de westerse beschaving — een partij die elke zittende leider in West-Europa — met uitzondering van de Italiaanse Giorgia Meloni — met alle mogelijke middelen uit de macht wil houden.
De economische, financiële en sociale situatie waarmee Le Pen bij een overwinning te maken zou krijgen, zou hard zijn. Alle beschikbare gegevens wijzen erop dat Frankrijk op vrijwel elk niveau bijna failliet is. Een herstel zal uiterst complex en moeilijk zijn.
De meeste leiders van LFI hebben al verklaard dat ze een overwinning van Le Pen zouden weigeren te accepteren: als zij wint, zouden ze oproepen tot een opstand. Verschillende politieke analisten denken dat in een dergelijk geval grootschalige rellen, waarbij linkse groeperingen en islamistische bendes betrokken zijn, in het hele land zouden kunnen uitbreken.
Verschillende andere Franse politici die proberen paniek te zaaien, zullen dit tot aan de verkiezingen met toenemende intensiteit blijven doen. Het is allerminst zeker dat deze obstructies voldoende zouden zijn om Le Pen te verslaan.
Uit een recente peiling in opdracht van de centrumrechtse Stichting voor Politieke Innovatie blijkt dat 78% van de kiezers van mening is dat "de Franse manier van leven, de tradities en de levensgewoonten in het gedrang komen". Uit de beschikbare gegevens blijkt dat dit helaas waar is. Een andere recente peiling toont aan dat 85% van de kiezers denkt dat Frankrijk in verval is. Ze hebben volkomen gelijk. Frankrijk verkeert in een scherpe neergang en een grote meerderheid van de Fransen ziet dat.
De situatie in Frankrijk verschilt weinig van de algemene situatie elders in West-Europa. Het beleid dat in de meeste andere West-Europese landen wordt gevoerd, verschilt niet fundamenteel van dat van Macron – en leidt tot dezelfde resultaten.
Veel andere Europeanen zijn net zo ontevreden over hun leiders als de Fransen. Ze zien allemaal de economische verwoesting, de voortschrijdende islamisering van hun landen, de dreiging vanuit China om hun auto-industrie te ondermijnen, en de toenemende onmogelijkheid om over bepaalde onderwerpen te discussiëren zonder te worden gedemoniseerd of voor de rechter te worden gesleept.
Veel Europeanen zien dat de islamisering terrein wint in hun landen en steun geniet van marxisten: de een denkt dat de ander de islamisering aan de macht zal brengen. Ze zien dat hun leiders niets doen om een situatie te verhelpen die steeds alarmerender wordt. Ze lijken er de voorkeur aan te geven dat hun westerse beschaving wordt beschermd en gered.
Politieke partijen in West-Europa met een programma dat dicht bij dat van Le Pens Rassemblement National ligt, zoals de Duitse Alternative für Deutschland (AfD), winnen aan kracht ondanks pogingen van de zittende leiders en de media om hen te demoniseren.
Op 6 september 2026 behaalde de AfD bij deelstaatverkiezingen in het Duitse Saksen-Anhalt 43,8% van de stemmen – twee keer zoveel als vijf jaar eerder. In mei 2025 kwam de Duitse bondskanselier Friedrich Merz aan de macht aan het hoofd van een grote coalitie die uitsluitend verenigd was door de wens om de opmars van de AfD een halt toe te roepen. Zijn coalitie ondernam geen enkele actie om de diepe industriële terugval in Duitsland en de toenemende gebrekkige integratie van moslims die in het land wonen, tegen te gaan. De situatie is nu nog erger. Merz is momenteel in Duitsland nog minder populair dan Macron in Frankrijk (slechts 14% van de Duitsers vindt hem geschikt voor het ambt van bondskanselier). De AfD is nu de meest populaire partij in heel Duitsland. Volgens een recente peiling staat de steun voor de partij op een recordhoogte van 30%.
In het Verenigd Koninkrijk won de Reform Party in mei 2026 vele lokale en gemeenteraadsverkiezingen, waarbij zowel de regerende Labour Party als de Conservative Party zware nederlagen leden. Recente peilingen wijzen erop dat als er vandaag parlementsverkiezingen zouden worden gehouden, de partij het grootste aantal zetels zou behalen.
Er ontstaat een politieke golf in West-Europa. De meeste commentatoren in de mainstreammedia bestempelen deze beweging minachtend als "populistisch".
"Wat zij populisme noemen," schreef Éric Zemmour, voormalig columnist en voorzitter van de rechtse partij Reconquête, "is de kreet van mensen die niet willen sterven."
Dr. Guy Millière, hoogleraar aan de Universiteit van Parijs, is auteur van 27 boeken over Frankrijk en Europa.