De recente rellen in Frankrijk zijn voornamelijk beschreven als een opstand van middelbare scholieren, voortkomend uit verslechterende omstandigheden, overbevolking en personeelstekorten op Franse middelbare scholen (lycées). Die voorstelling van zaken is grotendeels onjuist. Hoewel de scholieren door enkele opruiers werden aangezet om hun grieven te uiten, kwamen politieke leiders, voornamelijk uit linkse kringen, onmiddellijk tussenbeide om hen aan te sporen verder te gaan en hun toevlucht te nemen tot geweld.
Veel leerlingen hadden blijkbaar niet veel aansporing nodig. Aangespoord via sociale media, de door vakbonden geleide activisten en leden van moslimbendes uit de voorsteden sloten zich aan bij hun gelederen. Vuilnisbakken werden in brand gestoken, gevolgd door schoolgebouwen. Brandweerlieden die ter plaatse kwamen om de branden te blussen, werden aangevallen en politieagenten mishandeld. Politievoertuigen en een brandweerwagen werden in brand gestoken. Leraren werden fysiek aangevallen en, in ten minste één geval, met benzine overgoten. Meer dan 700 politieagenten raakten gewond, sommigen ernstig, evenals meer dan een honderd leraren en schoolfunctionarissen.
Wat er gebeurde, was geen toeval. De protesten werden aangewakkerd door de directe betrokkenheid van de belangrijkste linkse partij van Frankrijk, La France Insoumise ("Frankrijk Ongebroken"). Vrijwel alle politieke leiders die de studenten aanspoorden om verder te gaan, waren lid van Frankrijk Ongebroken — een "toeval" dat geen verrassing mag zijn.
De oprichter en leider van Frankrijk Ongebroken, Jean-Luc Mélenchon, is een Trotskist die al in zijn jeugd het concept van de "permanente revolutie" omarmde. Nadat hij lid was geweest van de Internationalistische Communistische Organisatie (de Franse tak van de Vierde Internationale), sloot hij zich aan bij de linkervleugel van de Franse Socialistische Partij, waardoor hij parlementslid kon worden en van juni 2001 tot mei 2022 zelfs als minister in een linkse regering kon dienen. In 2008 verliet hij de Socialistische Partij om andere trotskisten om zich heen te scharen en een nog radicalere beweging op te richten, de Partij van Links. In 2016 richtte hij Frankrijk Ongebroken op.
Sindsdien heeft hij onophoudelijk aangemoedigd tot haat tegen de politie, herhaaldelijk tijdens openbare bijeenkomsten verklaard dat politieagenten moordenaars zijn en de slogan "de politie moordt" gebruikt. Hij heeft zich aangesloten bij groeperingen die zich bezighouden met geweld en heeft de weg vrijgemaakt voor Raphaël Arnault — oprichter van De Jonge Garde, een van de toonaangevende Antifa-groeperingen in Frankrijk — om parlementslid te worden. De Young Guard zet aan tot geweld en heeft personen die zij als "rechts" beschouwen fysiek aangevallen. Enkele van haar leden hebben op 12 februari 2026 in Lyon een jonge conservatieve katholiek, Quentin Deranque, doodgeslagen. Twee parlementaire assistenten van Raphaël Arnault, Jacques-Elie Favrot en Adrien Besseyre, werden aangeklaagd voor opzettelijke moord en in voorlopige hechtenis genomen.
Mélenchon heeft door de jaren heen geen geheim gemaakt van zijn verlangen naar een radicale transformatie van Frankrijk. Hij steunt de islamisering van het land en pleit voor een "grote vervanging" van de autochtone Franse bevolking door een nieuwe bevolkingsgroep uit de moslimwereld, die volgens hem het "nieuwe Frankrijk" zou vormen. Hij heeft banden gesmeed met islamisten en "pro-Palestijnse" bewegingen. Hij heeft Rima Hassan aangetrokken, een in Syrië geboren jonge vrouw van Palestijnse en Koerdische afkomst, die vaak aan zijn zijde verschijnt met een keffiyeh, de Palestijnse hoofddoek die populair werd gemaakt door de overleden Palestijnse terroristenleider Yasser Arafat. Zij steunt de door Iran gesteunde islamistische terroristische organisatie Hamas — waarbij ze de acties ervan omschrijft als "legitiem" en het "recht op gewapende strijd" ervan bevestigt. Hassan spreekt op middelbare scholen en universiteiten, waar ze oproept tot haat tegen Israël en Israëlische joden. De leiders van France Unbowed maken er over het algemeen geen geheim van dat ze haar standpunten delen. Frankrijk Ongebroken is in feite de enige grote Franse partij waarvan de leiders hebben geweigerd Hamas een terroristische organisatie te noemen.
Nu antisemitisme wijdverbreid is onder jonge moslims die wonen in de 751 "no-go zones" van Frankrijk — enclaves in de voorsteden waar de politie zich niet meer waagt en waar moslimbendes en radicale imams de scepter zwaaien — doet Mélenchon, net als andere vertegenwoordigers van zijn partij, nu in het openbaar antisemitische uitspraken.
Mélenchon heeft zich driemaal kandidaat gesteld voor het presidentschap en haalde telkens ongeveer 20% van de stemmen — voornamelijk door een extreem hoog aandeel van de moslimstemmen binnen te halen (69% in 2022). Hij is van plan zich opnieuw kandidaat te stellen bij de presidentsverkiezingen van 2027. Hoewel hij zich waarschijnlijk realiseert dat hij niet zal winnen, lijkt hij niettemin van plan te zijn de campagne te gebruiken om zijn aanhangers te mobiliseren. Tegen deze achtergrond moeten de recente rellen waarschijnlijk worden gezien.
Hoewel de rellen hun oorsprong vonden op middelbare scholen, veranderden ze al snel in iets heel anders. Middelbare scholieren die streven naar betere onderwijsomstandigheden hebben geen reden om met Palestijnse vlaggen te zwaaien of "Vrij Palestina", "Wij zijn de kinderen van Gaza" te roepen, of "7 oktober. Feestdag" op muren te schrijven.
Wat bij de recente rellen zeer duidelijk naar voren kwam, was een diepe, intense haat tegen de gevestigde orde. Hoewel er in het recente verleden twee middelbare schooldocenten zijn vermoord — Samuel Paty werd in 2020 onthoofd en Dominique Bernard kreeg in 2023 de keel doorgesneden — was dit de eerste keer in Frankrijk dat zoveel politieagenten, leraren, brandweerlieden en brandweerwagens tijdens rellen werden aangevallen.
De relschoppers betuigen niet alleen hun steun aan de Palestijnse zaak, maar ook aan islamitisch terrorisme. Velen scandeerden herhaaldelijk de naam van Mohammed Merah — de moordenaar van joodse kinderen en een rabbijn op de Ozar Hatorah-school in Toulouse in 2012. In een kerk die werd bestormd in Soullans, een klein dorpje in West-Frankrijk, speelde een groep jonge moslims en linkse activisten een nummer van een rapper waarin zowel Mohammed Merah als Salah Abdeslam werden geprezen; Abdeslam is de enige overlevende terrorist van de aanslag in 2015 op concertzaal Bataclan en cafés in Parijs.
In plaats van de parlementsleden van zijn partij die tot geweld aanzetten te veroordelen, verklaarde Mélenchon slechts dat "gevechtsdiscipline" vereist was.
Veel linkse en islamistische bewegingen zagen echter blijkbaar een kans om de vlam in de pan te doen slaan.
De Franse president Emmanuel Macron heeft zich in principe stil gehouden over de rellen. Hij zei wel dat de reactie van de politie te "hard en zonder empathie" was – wat bij veel politieagenten woede opriep.
"Macron is een lafaard," verklaarde Matthieu Vallet, parlementslid van het Rassemblement National en zelf een voormalig politieagent; "hij is doodsbang". Vallet herinnerde eraan dat Macron dezelfde houding had aangenomen toen er in heel Frankrijk rellen uitbraken na de dood van een jonge crimineel, Nahel Merzouk, en meer recentelijk, toen moslimbendes uit de voorsteden Parijs binnenvielen, waar ze tijdens het recente WK-voetbal bankfilialen, restaurants en winkels plunderden.
De Franse regering heeft zich in feite machteloos en zwak getoond. Premier Sébastien Lecornu, die het opstandige en islamistische karakter van de rellen zorgvuldig negeerde, riep op tot een moment van "democratische dialoog" op middelbare scholen. Hij bracht "Frankrijk Ongebroken" niet in verband met de gebeurtenissen, noch veroordeelde hij de partij.
De enige leiders die erop wezen dat de gebeurtenissen in de eerste plaats een islamistische en linkse opstand waren, waren die van de partij Rassemblement National van Marine Le Pen en enkele andere rechtsgeoriënteerde politici. Europarlementariër Marion Maréchal verklaarde dat er een "islamistische wraakgeest" aan het werk is. Wraak voor wat? Voor het feit dat de Fransen islamisten in hun land verwelkomen en de immigranten overladen met uitkeringen?
De Franse mainstreammedia toonden niet alle beelden van de rellen. In plaats daarvan bleven ze erop aandringen om de onrust te framen als een beweging van middelbare scholieren, terwijl ze de islamistische en linkse dimensies van de gebeurtenissen verdoezelden.
Uit peilingen blijkt dat een groot aantal Franse burgers zich realiseert dat Frankrijk niet alleen economisch en financieel geruïneerd is, maar ook op de rand van de afgrond staat, en dat zij zich uiterst bezorgd maken over de toekomst van het land en hopen op een ingrijpende politieke verandering.
Alle peilingen blijven aangeven dat Le Pen een grote kans maakt om te winnen bij de presidentsverkiezingen die over zes maanden in Frankrijk zullen plaatsvinden.
Veiligheidsexperts waarschuwen dat de recente rellen een wake-upcall zijn, die een voorbode vormen van acties die "Frankrijk Ongebroken" zou kunnen ondernemen vóór of tijdens de presidentsverkiezingen om te proberen te voorkomen dat Le Pen wint, of – mocht zij toch winnen – om te verhinderen dat zij daadwerkelijk het presidentschap op zich neemt.
In het huidige Frankrijk zijn er in feite twee bevolkingsgroepen. De ene, gehecht aan recht, orde en de culturele identiteit van Frankrijk, kijkt hulpeloos toe hoe het land in een steeds diepere catastrofe terechtkomt. De andere bevolkingsgroep, die van de "no-go zones" en islamitische wijken, neemt deel aan de rellen en vertegenwoordigt het "nieuwe Frankrijk" waar Mélenchon op doelt.
De politie, die staat voor recht en orde, wordt geconfronteerd met een regering en een president die verlamd lijken door de zich ontvouwende gebeurtenissen. De gewelddadige linkse activisten en moslims die deelnemen aan de rellen, en de linkse sympathisanten die hen steunen, zijn steeds brutaler geworden. De bendes die de no-go zones beheersen — en nu zelfs bepaalde wijken in Parijs — beschikken over grote hoeveelheden wapens en lijken niet zozeer te vertrouwen op beter onderwijs als wel op drugshandel.
Ondertussen zijn de rellen in Frankrijk zich gaan verspreiden over Europa naar België, Griekenland, Italië, Ierland en Oostenrijk. Achter de rellen in Frankrijk zitten, volgens onderzoeksjournaliste Asra Nomani, "communisten, vakbonden en een wereldwijd propagandanetwerk":
"Van Frankrijk tot de Verenigde Staten, het Verenigd Koninkrijk, Brazilië, Griekenland en India: kapitaalkrachtige volwassenen maken gebruik van de schoolprotesten in Frankrijk en veranderen een binnenlands onderwijsconflict in een platform voor een bredere politieke en ideologische confrontatie...
"In een digitale analyse van tientallen nieuwsartikelen, posts op sociale media en openbare verklaringen heeft Fox News Digital 50 organisaties geïdentificeerd binnen de Franse studentenprotestbeweging en het bredere netwerk van aanhangers en internationale verspreiders, waarmee een activistisch ecosysteem aan het licht is gekomen dat zich veel verder uitstrekt dan de studenten die de demonstraties hebben geïnitieerd.
"Van het netwerk van 50 groepen zijn er 15 studenten- of jongerengroepen, waaronder verschillende communistische jongerenbewegingen en een moslimstudentenvereniging.
"De overige 35 groepen van volwassenen omvatten een twaalftal vakbonden; acht communistische of socialistische organisaties; vijf groepen die zich bezighouden met andere kwesties, variërend van belastingen tot belangenbehartiging voor ouders, milieuactivisme, economische rechtvaardigheid, internationale media en het organiseren van de diaspora; vijf burgerrechten- of mensenrechtengroeperingen; vier politieke partijen, waaronder La France Insoumise, oftewel 'Frankrijk Ongebroken', en de Franse Communistische Partij; en één Palestijnse belangenorganisatie die de 'rood-groene' alliantie van linkse krachten met moslims compleet maakt....
"'Wat we hier zien, is hetzelfde rood-groene ecosysteem dat de infrastructuur in ons land lamlegt, zoals de Brooklyn Bridge, universiteitscampussen en hoorzittingen van het Congres,' zei Mike Gonzalez, senior fellow bij de Heritage Foundation, tegen Fox News Digital...
"'Het communistische rood en het islamistische groen hebben niets gemeen behalve een gemeenschappelijke vijand: het joods-christelijke, kapitalistische, vrije Westen, onder leiding van de VS,' zei Gonzalez. 'Hun doel is om ons te ontmantelen.'"
Dr. Guy Millière, hoogleraar aan de Universiteit van Parijs, is auteur van 27 boeken over Frankrijk en Europa.