Eind maart publiceerde de Fractie van Europese Conservatieven en Hervormers, een centrumrechtse fractie in het Europees Parlement, een rapport over no-go zones in Europa getiteld "Immigratie, islamisering en de opkomst van parallelle samenlevingen: focus op stedelijke gebieden waar islamisten zich hebben verschanst en de staat zich heeft teruggetrokken," geschreven door New Direction – Stichting voor Europees Conservatisme
Jarenlang werd het bestaan van no-go zones in Europese steden publiekelijk ontkend door de heersende elites en hun woordvoerders in de mainstream media. Als iemand de kwestie aan de orde stelde, zoals de Amerikaanse president Donald Trump deed in december 2015, toen hij sprak over no-go zones in Londen en Parijs, of hier bij het Gatestone Institute, werd men daarvoor bespot en belachelijk gemaakt: (hier en hier). Ondertussen nam het probleem exponentieel toe. Volgens het rapport:
"Er zijn nu naar schatting 900 tot 1.000 gebieden in heel Europa die de belangrijkste kenmerken van no-go zones vertonen. Dit omvat zowel grote stedelijke voorsteden als wijken in middelgrote of kleinere steden, wat een brede en groeiende territoriale trend weerspiegelt."
Gezien de enorme omvang van het probleem moesten de auteurs van het rapport hun aandacht beperken tot "zeven EU-landen waar no-go zones het meest worden gemeld: Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje, België, Zweden en Nederland."
Het rapport merkte op – geen verrassing – dat no-go zones nauw verband houden met de massale immigratie van moslims naar Europa sinds de jaren 70 (meer dan 40% van de bevolking in de onderzochte no-go zones is "in het buitenland geboren"). Het rapport voegt hieraan toe:
"De moslimbevolking is duidelijk oververtegenwoordigd in aangewezen no-go zones. In deze gebieden bedraagt het gemiddelde aandeel moslimbewoners 29%, wat aanzienlijk hoger ligt dan zowel het EU-gemiddelde van 4,9% als het gemiddelde in vergelijkbare stedelijke gebieden buiten no-go zones....
"Sinds 2000 is een onevenredig groot deel van de asielzoekers en nieuwe EU-burgers afkomstig uit landen waar de islam de dominante religie is. Van de top 15 van herkomstlanden onder asielzoekers tussen januari 2024 en maart 2025 zijn er 11 met een moslimmeerderheid... Evenzo waren de drie grootste nationaliteitsgroepen die in 2023 het EU-burgerschap kregen, allemaal afkomstig uit landen met een moslimmeerderheid (Syrië, Marokko en Albanië)."
No-go zones worden volgens het rapport vooral gekenmerkt door hoge criminaliteitscijfers, geweld en rekrutering voor terrorisme. In België vond in 2022 44% van alle overvallen plaats in Brussel – waar slechts 10% van de bevolking woont – en in de no-go zone Molenbeek.
Enkele van de beruchtste moslimterroristen zijn opgegroeid in Molenbeek of hebben er tijd doorgebracht, waaronder de daders van de aanslagen in Parijs in 2015, de aanslagen op de luchthaven en in de metro van Brussel in 2016 en de aanslag in 2014 op het Joods Museum van België. Molenbeek was blijkbaar ook een broedplaats voor de rekrutering van terroristen voor ISIS, waarbij België per hoofd van de bevolking het hoogste aantalwesterse ISIS-strijders leverde.
"Molenbeek is als een andere wereld, een andere cultuur, die in het hart van het Westen woekert," schreef journalist Matthew Levitt in 2016, na de aanslagen in Parijs.
Molenbeek is echter slechts één voorbeeld. Volgens het rapport:
"Verschillende Europese wijken hebben herhaaldelijk een sleutelrol gespeeld in jihadistische netwerken... Seine-Saint-Denis [een voorstad van Parijs]... heeft verschillende figuren van het Franse jihadisme voortgebracht. Samy Amimour, een lid van het Bataclan-terroristencommando, werd geboren in Drancy. Andere leden van jihadistische netwerken (zoals de 'Cannes-Torcy'-cel) kwamen uit steden als Clichy-sous-Bois, Aulnay-sous-Bois of Stains... Kortom, Europese no-go zones bieden een omgeving waar terrorisme gemakkelijker wortel kan schieten."
In het Verenigd Koninkrijk, zo stelt het rapport, vonden delen van de op industriële schaal gepleegde verkrachtingen van blanke meisjes door overwegend Pakistaanse moslimbendes plaats "met name in no-go zones zoals Rotherham, Rochdale en Oldham" door "een verontrustend patroon van medeplichtigheid van de staat door stilzwijgen en passiviteit."
"Deze institutionele terughoudendheid, ingegeven door politieke correctheid, stelde bendes in staat straffeloos te opereren in no-go zones, waar culturele segregatie en zwak politietoezicht een vruchtbare bodem vormden voor dergelijke misdaden, waardoor de staat in feite medeplichtig werd door zijn falen om slachtoffers te beschermen."
No-go zones zijn ook parallelle samenlevingen die islamitische normen volgen die gebaseerd zijn op de shariawetgeving – ver verwijderd van westerse normen – in plaats van de wetgeving van het land waarin ze leven:
"In West-Europa, met name in Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, vestigen gemeenschapsgebaseerde islamitische structuren parallelle normatieve systemen die onafhankelijk van nationale wetten functioneren. Het meest symbolische voorbeeld is het Verenigd Koninkrijk, waar shariaraden fungeren als onofficiële religieuze rechtbanken. De bekendste, de Islamic Sharia Council in Londen (opgericht in 1982), behandelt meer dan 1000 zaken per jaar, voornamelijk op het gebied van familierecht (huwelijk, echtscheiding, erfenis, voogdij over kinderen)...
"Onderzoeksrapporten brachten verontrustende praktijken aan het licht: vrouwen die onder druk werden gezet om terug te keren naar gewelddadige echtgenoten, echtscheidingen die zonder toestemming van de echtgenoot werden geweigerd, en flagrante ongelijkheid bij de toewijzing van de voogdij over kinderen en de verdeling van eigendommen. Officieel beweren deze raden dat ze binnen de Britse wet opereren, maar in de praktijk geven ze voorrang aan patriarchale religieuze normen boven burgerrechten."
Deze islamitische normen sijpelen door naar de 'mainstream'. In Duitsland richtten moslims in 2014 "shariapatrouilles" op om religieuze regels in de straten van Wuppertal te handhaven. Aanvankelijk werd de patrouille door een lokale rechtbank als legaal beschouwd, maar dit werd later door de federale rechterlijke macht vernietigd. Om aan te tonen hoe slecht de autoriteiten zijn toegerust om met dit soort kwelling om te gaan, kregen de moslimmannen boetes van symbolische bedragen opgelegd, louter omdat ze illegale uniformen droegen, maar niet voor hun gewelddadige zelfjustitie bij het handhaven van de sharia.
Tegenwoordig dringen moslimmannen in bepaalde wijken simpelweg vrouwen in een hoek en vallen ze hen lastig. Belinda de Lucy, een Brits voormalig lid van het Europees Parlement, werd op straat in de buurt van haar huis in West-Londen lastiggevallen terwijl ze op weg was om haar dochters van school op te halen. Twee moslimmannen in islamitische kleding blokkeerden haar de weg, bedreigden haar, schreeuwden tegen haar en beledigden haar omdat ze geen sharia-conforme kleding droeg (ze droeg een groot T-shirt en een korte broek die tot halverwege haar knieën kwam), totdat ze in tranen uitbarstte en de politie belde.
"Wat gebeurt er? Dit is mijn huis!" zei de Lucy in een televisie-interview, waarin ze beschreef hoe de reactie van de politie net zo beangstigend was als wat terecht een aanval genoemd zou moeten worden.
"Ze stuurden een man [politieagent] langs die me er steeds aan herinnerde dat hij moslim was... Ik voelde dat ik voorzichtig moest zijn met wat ik zei en hoe ik hiermee omging... uiteindelijk kreeg ik van de lokale politie alleen te horen: 'We zullen met de plaatselijke imam praten en hem vragen met de gemeenschap te praten.' En dat schokte me echt..."
Het is niet zo schokkend, gezien het feit dat in landen met een moslimmeerderheid, waar vaak genderapartheid wordt toegepast, vrouwen geen rechten hebben en worden beschouwd als tweederangs, inferieure wezens, als bezit:
"Vrouwen hebben rechten die gelijkwaardig zijn aan die van mannen, hoewel mannen een zekere mate ˹van verantwoordelijkheid˺ boven hen hebben. En Allah is Almachtig, Alwijs."
— Koran: 2:228 (vertaling door Dr. Mustafa Khattab)"Mannen hebben de leiding over vrouwen door [het recht van] wat Allah de een boven de ander heeft gegeven en wat zij [voor het onderhoud] van hun vermogen besteden. Rechtvaardige vrouwen zijn dus vroom gehoorzaam en bewaken in [de afwezigheid van de echtgenoot] wat Allah hen opdraagt te bewaken. Maar die [vrouwen] van wie je hoogmoed vreest – [eerst] geef hun raad; [vervolgens, als ze volharden], verzaak hen in bed; en [ten slotte], sla hen. Maar als ze je [opnieuw] gehoorzamen, zoek dan geen middelen tegen hen. Voorwaar, Allah is de Verhevene, de Grote."
— Koran 4:34 (Sahih International-vertaling)"O vrouwen, geef aalmoezen, want mij is getoond dat jullie de meerderheid vormen van de bewoners van de hel."
Zij vroegen: "Waarom is dat, o Boodschapper van Allah?"
Hij antwoordde: "Jullie vloeken veel en zijn ondankbaar tegenover jullie echtgenoten. Ik heb niemand gezien die meer tekortschiet in verstand en geloof en die de geest van een vastberaden man meer overwint dan een van jullie."
Zij vroegen: "O Boodschapper van Allah, wat is het tekort in ons verstand en geloof?"
Hij zei: "Is de getuigenis van een vrouw niet gelijk aan de helft van de getuigenis van een man?"
Zij zeiden: "Ja."
Hij zei: "Dat is het tekort in haar verstand."
— Hadith: Sahih al-Bukhari"De Profeet (ﷺ) zei: 'Is de getuigenis van een vrouw niet gelijk aan de helft van die van een man?' De vrouwen zeiden: 'Ja.' Hij zei: 'Dit komt door de tekortkoming van de geest van een vrouw.'"
— Overgeleverd door Abu Sa'id Al-Khudri, Hadith, Sahih al-Bukhari 2658, Boek 52 Hadith 22; Vol:3, Boek 48, Hadith 826
Het verslag gaat verder:
"De opkomst van islamitische normen gaat gepaard met een transformatie van het stadsleven in wijken met veel immigranten... Europese tradities en gewoonten maken plaats voor conservatieve islamitische praktijken...
"In voorsteden zoals Sevran, gelegen in het departement Seine-Saint-Denis in Frankrijk, hebben vrouwen gemeld dat ze informeel worden uitgesloten van cafés en lokale restaurants...
"Talrijke getuigenissen... beschrijven vrouwen die worden geconfronteerd met beledigingen, intimidatie of uitsluiting omdat ze zich niet houden aan islamitische kledingvoorschriften. In dergelijke contexten wordt wat ooit een persoonlijke religieuze uiting was, een gemeenschappelijke norm, die niet door de staat maar door de collectieve wil van de buurt wordt afgedwongen.
"In Grenoble escaleerden de juridische en politieke spanningen nadat de ecologische burgemeester van de stad, Éric Piolle, wijzigingen in de voorschriften voor openbare zwembaden had voorgesteld. Deze omvatten onder meer het toestaan van zwemtijden exclusief voor vrouwen en het toestaan van het dragen van burkini's... Grenoble, een stad met een aanzienlijke moslimbevolking, werd een nationaal brandpunt in het voortdurende debat over religieuze aanpassingen in het openbare leven.... Uiteindelijk heeft het Franse hoogste administratieve hof... zich tegen dergelijke aanpassingen uitgesproken en het principe bevestigd dat openbare instellingen vrij moeten blijven van religieus particularisme."
Het rapport concludeert:
"Europa staat nu op een kruispunt. Een groeiend deel van de Europese bevolking verwerpt nu de waarden, symbolen en collectieve identiteit van het land waarvan zij staatsburger zijn, waardoor een nieuwe klasse van onderdanen ontstaat die geen loyaliteit voelt aan de natiestaat en zich niet herkent in diens culturele wortels en project."
De echte vraag is of deze verschuiving – veroorzaakt door Europese leiders die uitsluitend uit eigenbelang stemmen lijken te willen winnen – kan worden teruggedraaid, of dat Europese burgers een toekomst tegemoet gaan van onvermijdelijke onderwerping aan de islam. Op dit moment lijkt het tweede scenario helaas waarschijnlijker.
Robert Williams is gevestigd in de Verenigde Staten.