Al jaren speelt de Turkse president Recep Tayyip Erdogan een dubbel spel: hij presenteert zichzelf aan het Westen als een regionale bemiddelaar en verantwoordelijke NAVO-bondgenoot, terwijl hij tegelijkertijd Turkije omvormt tot een toevluchtsoord voor Hamas-terroristen buiten de Gazastrook.
Nieuwe onthullingen uit Israëlische veiligheidsonderzoeken hebben elke illusie de grond in geboord dat de relatie van Turkije met Hamas beperkt blijft tot "politieke steun" of "diplomatieke betrokkenheid". Het bewijs wijst steeds meer op een veel alarmerender situatie: Turkije is een primair operationeel, logistiek en financieel knooppunt geworden voor de wereldwijde terreurinfrastructuur van Hamas.
Landen die terrorisme mogelijk maken, kunnen niet tegelijkertijd worden behandeld als onmisbare partners in de strijd tegen het terrorisme.
Een recent rapport van de Israëlische openbare omroep KAN onthulde dat Hamas-leden openlijk hebben deelgenomen aan gevechtstrainingen bij schietverenigingen in heel Turkije.
Volgens het rapport trainden de Hamas-leden in burgerkleding om geen argwaan te wekken, terwijl ze vuurwapentactieken en geavanceerde gevechtstechnieken leerden. Nog verontrustender zijn berichten dat Hamas-leden zich hebben ingeschreven voor professionele cursussen voor dronepiloten en officiële Turkse vergunningen hebben gekregen om met drones te vliegen.
Volgens Israëlische functionarissen die in het rapport worden geciteerd, is de training bedoeld om de Hamas-leden voor te bereiden op inzet in Libanon, Jordanië en de Westelijke Jordaanoever voor mogelijke toekomstige aanvallen op Israël.
Dit is geen "symbolische" steun voor de Palestijnse zaak. Het is militaire bijstand, vergelijkbaar met de steun die het Iraanse regime al decennia lang aan Hamas verleent.
Drones behoren nu tot de belangrijkste instrumenten die het Iraanse regime en zijn terreurproxies, waaronder Hamas, Hezbollah en de Houthi's, gebruiken in hun jihad (heilige oorlog) tegen Israël. Hamas maakte uitgebreid gebruik van drones tijdens zijn invasie van Israël op 7 oktober 2023, evenals bij aanvallen op Israëlische surveillancesystemen en militaire bases.
Door Hamas-leden toe te staan dronecapaciteiten te ontwikkelen op Turks grondgebied, leidt Ankara opzettelijk terroristen op voor toekomstige oorlogen tegen Israël.
Turkije biedt niet alleen onderdak aan Hamas-functionarissen, maar kweekt opzettelijk de volgende generatie Hamas-terroristen en zorgt ervoor dat het geografische bereik van de Iraanse jihadistische as zich blijft uitbreiden.
Bovendien is Turkije uitgegroeid tot een cruciale financiële slagader voor Hamas en zijn sponsors uit Iran.
In december 2025 hebben de Israëlische strijdkrachten en de veiligheidsdienst Shin Bet een groot, door Iran geleid witwasnetwerk aan het licht gebracht dat in Turkije actief was. Interne documenten van Hamas onthulden een geavanceerd financieel systeem dat grotendeels wordt beheerd door aan Hamas gelieerde Gazaanse expats die naar Turkije zijn verhuisd.
De IDF en Shin Bet hebben ten minste drie personen die betrokken zijn bij het financieringsnetwerk in Turkije publiekelijk geïdentificeerd. Tamar Hassan zou rechtstreeks werken onder leiding van Hamas-leider Khalil al-Hayya. Khalil Farwana en Farid Abu Dayir werden ook genoemd als belangrijke facilitators die werkzaam zijn binnen het bredere netwerk van wisselkantoren.
"Hamas-agenten in Turkije sluizen geld door voor terroristische doeleinden," zei IDF-woordvoerder voor Arabisch Avichay Adraee, eraan toevoegend: "Je vraagt je af wat een NAVO-lid doet dat helpt bij het faciliteren van terrorisme."
De cruciale financiële rol van Turkije is vooral belangrijk omdat het Hamas toegang verschaft tot het internationale financiële systeem via het grondgebied van een NAVO-lidstaat. Die realiteit zou zowel Washington als de Europese hoofdsteden ernstig moeten verontrusten.
Zowel ideologisch als militair en financieel heeft Erdogan de leiders van Hamas openlijk omarmd. Hij heeft herhaaldelijk geweigerd de groep als terroristische organisatie aan te merken. In plaats daarvan heeft hij Hamas krachtig verdedigd en de leden ervan gekarakteriseerd als "verzetsstrijders" en "bevrijdingsstrijders" die vechten om Palestijns grondgebied te beschermen.
Hoge Hamas-functionarissen, waaronder Khaled Mashaal en wijlen Ismail Haniyeh, zijn in Turkije altijd als geëerde gasten verwelkomd. Sommige Hamas-functionarissen zouden naar verluidt Turkse paspoorten hebben gekregen, verblijfsvergunningen en bewegingsvrijheid.
Erdogans band met Hamas lijkt geworteld in zijn bredere ideologische affiniteit met de Moslimbroederschap en andere islamistische groeperingen. Zijn regering heeft consequent radicale islamistische groeperingen in Egypte, Libië, Syrië en andere landen gesteund.
Het was te verwachten dat Hamas, de Palestijnse tak van de Moslimbroederschap, een van de naaste ideologische bondgenoten van Ankara zou worden.
Jarenlang hebben westerse regeringen vastgehouden aan de fictie dat landen als Turkije en Qatar als neutrale bemiddelaars tussen Hamas en Israël kunnen fungeren. Die veronderstelling is altijd volkomen onjuist geweest.
Qatar fungeert al lang als de belangrijkste financiële beschermheer van Hamas, door honderden miljoenen dollars in de Gazastrook te pompen en tegelijkertijd Hamas-leiders in Doha te ontvangen. Turkije heeft ondertussen operationele toevluchtsoorden, logistieke training en toegang tot financiële systemen geboden.
Het voortdurende vertrouwen van het Westen op Turkije en Qatar als tussenpersonen heeft Hamas alleen maar verstrekt en de instabiliteit in het Midden-Oosten verlengd.
Hoe kan het Westen Turkije en Qatar blijven beschouwen als geloofwaardige bondgenoten, terwijl zij volharden in het steunen van terroristische groeperingen die erop uit zijn niet alleen Israël, maar ook andere VN-lidstaten te veroveren, zoals blijkt uit de Turkse plannen met betrekking tot Cyprus en Griekenland?
Qatar blijft ondertussen proberen de Verenigde Staten te ondermijnen door gedurende decennia vele miljarden dollars te doneren om het onderwijs te beïnvloeden, van de basisschool tot en met de universiteiten in heel Amerika. Cornell University heeft in de loop der jaren 10 miljard dollar ontvangen; Carnegie Mellon "iets minder dan 2 miljard dollar"; Texas A&M University "meer dan 1 miljard dollar" (waardoor Qatar volledig eigendom kreeg van meer dan 5500 onderzoeksprojecten op gebieden als nucleaire wetenschap, kunstmatige intelligentie, biotechnologie, robotica en wapenontwikkeling); en Georgetown University 971 miljoen dollar. Waarom blijven Qatar en Turkije Hamas omarmen terwijl ze het vertrouwen van de VS en het Westen eisen? Waarom blijft het Westen deze dubbelhartigheid accepteren?
De regering-Trump staat voor een cruciale test. Als Washington het echt serieus meent met het ontmantelen van de infrastructuur van Hamas en het confronteren van het Iraanse regime, kan het niet blijven negeren dat Turkije zich inzet voor precies het tegenovergestelde: het beschermen en steunen van Hamas.
Turkije, een NAVO-lidstaat, faciliteert de activiteiten van een door Iran gesteunde terroristische groepering die verantwoordelijk is voor de massamoord op burgers, waaronder veel Amerikanen.
Door Hamas en andere terroristische groeperingen vrijelijk op zijn grondgebied te laten opereren, ondermijnt Turkije juist de veiligheidsarchitectuur die de NAVO juist moest verdedigen.
Khaled Abu Toameh is een bekroond journalist gevestigd in Jeruzalem.