• Veel Palestijnen verwijzen naar steden in Israël als de "bezette" steden en dorpen, Jaffa, Haifa, Acre, Tiberias, Ramle en Lod bijvoorbeeld, die vaak worden beschreven in de Palestijnse media als de "Palestijnse steden" of "bezette steden". In deze steden Joden, evenals elders in Israël levende Joden, worden soms aangeduid als "kolonisten".

  • Veel Palestijnen nog niet in het reine zijn gekomen met Israël betreffende zijn recht om te bestaan. Voor hen gaat dit niet alleen over de "bezetting" van de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem. De echte "bezetting" begon voor hen met de oprichting van Israël in 1948.

  • Niet-Arabisch sprekenden kunnen deze bewering ongegrond vinden, omdat wat ze horen wat de Palestijnse vertegenwoordigers in het Engels zeggen, en dat weerspiegelt niet de berichten die worden doorgegeven aan de Palestijnen in het Arabisch.

"Maar als denken de taal corrumpeert, kan de taal ook het denken corrupt maken." — George Orwell, 1984.

Wat moet u doen als u niet van Israël houdt, maar slechts één kanaal hebt voor die afkeer: het uitdrukken in retoriek en geschrift?

Nou, als u een Palestijn bent, kunt u altijd nog met uw eigen terminologie komen -- één die negatief licht werpt op Israël en alles wat daaraan gekoppeld is. Dit is precies de tactiek die Palestijnen hebben uitgevoerd in de afgelopen decennia met het uitvinden van hun eigen voorwaarden en frases wanneer ze spreken over Israël.

George Orwell voorzag natuurlijk dit probleem. Voor hem "kan taal ook het denken beschadigen." De anti-Israël gevoelens, decennia lang aangeleverd door de Palestijnen, hebben niet alleen het denken gecorrumpeerd, maar ook mensen opgezet tegen Israël, door het creëren van brandgevaarlijke situaties die werden ontworpen om vlammend uit te barsten.

Om duidelijk te zijn: dit is niet het bekende ophitsen in de Palestijnse media, dat wordt beschreven op internationale forums.

Dit heeft een andere kleur. Dit ophitsen demoniseert Israël en de Joden. In dat verhaal is Israël het kwaad, evenals het totaal vreemd is in het Midden-Oosten.

Orwell maakt in zijn verstandige opmerkingen over de taal geen melding van het bedrog door meerdere tongen. Maar dat bedrog zit diep ingebed in het Palestijnse spreken over Israël.

Politieke voorkeuren bepalen enigszins welke terminologie er met betrekking tot Israël werkzaam is bij de Palestijnen. Bij voorkeur gebruiken Palestijnen uiterst negatieve termen in het bespreken van Israël.

Tot aan de ondertekening van de akkoorden van Oslo in 1993, verwees de "gematigde" Fatah Factie, vandaag de dag onder leiding van President Mahmoud Abbas, naar Israël, zoals zijn Palestijnse broeders het doen vandaag, als de "Zionistische entiteit". Dat was voordat Israël de PLO officieel erkende onder de voorwaarden van de Oslo-akkoorden. Toen het werd beschouwd als schandalig en onaanvaardbaar om Israël bij haar naam te noemen, zodat dit zou worden ge?nterpreteerd, moge God het verhoeden, als erkenning van Israël.

De President van de Palestijnse Autoriteit Mahmoud Abbas, spreekt in het Arabisch tijdens een persconferentie uitgezonden op 24 december 2014, en gebruikte het woord "Israël" toen hij verklaare dat hij weigerde Israël te erkennen als een Joodse staat. (Afbeeldingsbron: Palestinian Media Watch)

Meer dan twee decennia later, vinden Mahmoud Abbas' Fatah Factie en de Palestijnse Autoriteit (PA) het nog steeds het moeilijk om de naam Israël te noemen.

Sinds zijn oprichting in 1994 is het officiële beleid van de Palestijnse Autoriteit (in het Arabisch) geweest om te verwijzen naar Israël als "de andere kant". Dit werd in de instructies doorgegeven aan de PA-ambtenaren en veiligheidspersoneel en zijn in feite blijvend, ook vandaag.

In die dagen toen de veiligheidstroepen van de PA nog "gezamenlijke patrouilles" uitvoerden met Israel Defense Forces (IDF) soldaten in vele delen van de Westelijke Jordaanoever, was het de Palestijnse politieagenten verboden gebruik te maken van de naam Israël of het IDF, vooral wanneer zij met hun collega's en bevelhebbers via de walkie-talkies aan het communiceren waren. De namen Israël en IDF werden vervangen door "de andere kant".

Een hoge Palestijnse veiligheidsambtenaar die hierover werd gevraagd, heeft toegegeven dat de orders rechtstreeks uit het kantoor van Yasser Arafat kwamen: "Ja, we tekenden een overeenkomst waarin Israël wordt erkend, maar de meeste van onze ambtenaren en politiemensen hebben nog steeds een reëel probleem met de vermelding van de naam Israël," zei de officier.

De instructies blijven van kracht, zelfs als de Palestijnse Autoriteit de "coördinatie van de zekerheid" blijft uitvoeren met Israël. Palestijnse veiligheids en civiele ambtenaren die dagelijks contact onderhouden met hun Israëlische collega's zien regelmatig af van het uiten van de namen Israël of IDF. In een splintertje goed nieuws verwijzen ze niet langer naar Israël als de "Zionistische entiteit".

Toch blijven de Palestijnse media en de vertegenwoordigers van de PA, in hun verklaringen (in het Arabisch) gebruik maken van terminologie die vernederend en zelfs beledigend is als het gaat om het omgaan met Israël.

Israël bijvoorbeeld, wordt vaak aangeduid als de "bezettingsstaat" en de Israëlische regering wordt beschreven als de "bezettingsregering."

Vele Palestijnen blijven gekant tegen het gebruik van de naam Israël omdat ze gewoon haar bestaansrecht niet erkennen.

De Palestijnse schrijver Muhsen Saleh heeft kritiek op sommige Arabieren en de Palestijnen die soms gebruik maken van de naam Israël in hun toespraken en geschriften:

"Voor vele jaren weigerden de Arabieren en regimes en hun mediakanalen om de naam "Israël" te gebruiken wanneer werd verwezen naar de bezettende entiteit, die werd opgericht in grote delen van het land Palestina van 1948. Ze gebruikten, om te verwijzen naar de vijand, de woorden Zionistische entiteit of de bezetting, of slechts gebruikten zij de naam Israël tussen aanhalingstekens als een teken dat ze het toch niet erkenden. Vandaag echter wordt de naam "Israël" gebruikt zonder aanhalingstekens en zonder schaamte."

De minister-president van Israël, ongeacht zijn identiteit of politieke overtuiging, wordt vaak genoemd de "premier van bezetting". Sommigen verkiezen de term "Premier van Tel Aviv."

De Israëlische Minister van Defensie wordt, los gezien van zijn identiteit of politieke overtuiging, vaak aangeduid als de "Minister van Oorlog." De implicatie: Israël is nog constant in oorlog met de Palestijnen en de Arabieren. Onnodig te zeggen, dat het IDF altijd wordt aangeduid als de "bezettingstroepen", wiens enige missie is het doden van Palestijnen, het vernietigen van hun huizen en hun leven in ellende brengen.

Een ander teken van de moeilijkheid voor vele Palestijnen in het gebruik van de naam Israël kan worden gevonden in hun praten over de Arabische burgers van Israël.

Palestijnse ambtenaren en media-kanalen verwijzen regelmatig naar deze burgers als "de Arabieren van de binnenkant" -- impliceren dat de "binnenkant" eigenlijk een intern onderdeel is van "Palestina." Anderen verwijzen naar deze burgers als "de Arabieren van voor 1948" of de "Palestijnen binnen de groene lijn" of "de Arabieren die leven binnen de bezette gebieden sinds 1948."

En nog steeds hebben we niet gesproken over het feit dat veel Palestijnen verwijzen naar steden in Israël als de "bezette" steden en dorpen, Jaffa, Haifa, Acre, Tiberias, Ramle en Lod bijvoorbeeld, die vaak worden beschreven in de Palestijnse media als de "Palestijnse steden" of "bezette steden". In deze steden Joden, evenals elders in Israël levende Joden, worden soms aangeduid als "kolonisten".

Joden die een bezoek brengen aan de Tempelberg, of Haram Al-Sharif, in Jeruzalem, worden regelmatig beschreven door de Palestijnse media en ambtenaren als "troepen kolonisten" en "koloniale terroristische bendes".

Dit zijn slechts een handvol voorbeelden van de taal in het Palestijnse verhaal. Zo'n taal ontbloot de waarheid: dat veel Palestijnen nog niet in het reine zijn gekomen met Israël betreffende zijn recht om te bestaan. Voor hen gaat dit niet alleen over de "bezetting" van de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook en Oost-Jeruzalem. De echte "bezetting" begon voor hen met de oprichting van Israël in 1948.

Het is geen geheim dat de Palestijnse leiders hebben gefaald om hun volk voor te bereiden op vrede met Israël. Erger nog, de terminologie die door deze leiders, en een groeiend aantal Palestijnen, is aangenomen, is een duidelijk teken dat deze leiders via hun retoriek en media-kanalen, doorgaan met het bevorderen van een beleid dat niet alleen Israël de-legitimeert, en het als een slechte staat neerzet, maar ook zijn bestaansrecht ontkent. Niet-Arabisch sprekenden kunnen deze bewering ongegrond vinden, omdat wat ze horen wat de Palestijnse vertegenwoordigers in het Engels zeggen, en dat weerspiegelt niet de berichten die worden doorgegeven aan de Palestijnen in het Arabisch.

Het internationaal Engels sprekende publiek zou er goed aan doen om bepaalde nauwkeurige vertalingen te lezen van wat er gezegd wordt over Israël in het Arabisch. Dat is de enige uitlaat van de Palestijnse Newspeak, hoewel het maakt dat Orwell zich in zijn graf zou kunnen omdraaien.

Khaled Abu Toameh, een bekroond journalist, is gevestigd in Jeruzalem.

Related Topics:  Israël, Palestijnse Autoriteit
Recent Articles by
ontvang het nieuwste per e-mail: abonneer gratis op de gatestone institute mailing lijst.

nl